نيست و چشم‌پوشى از گناهان عظيم او در نزد تو آسان است و مىداند كه تحمّل و بردبارى در برابر جنايات بد او تو را رنج نمىدهد ، خداوندا با علم به اين كه به بهترين بندگان در پيشگاه تو كسى است كه در مقام بندگى تو كبر و خودخواهى او را نگيرد و با كمال خضوع و پافشارى به سوى تو مىآيد تا با استغفار و اظهار ذلّت ، عزّت و شرف خود را بازيابد و از اصرار به گناه به تو پناه آورده‌ام و از كوتاهى در انجام وظيفه استغفار مىكنم و از آنچه ناتوانم از تو كمك مىطلبم . ( 1 ) خداوندا بر محمد و آلش درود و رحمت بفرست و در انجام طاعت خودت به من توفيق ده و مرا از گناهانى كه باعث مجازات است بازدار ، و از ارتكاب اعمالى كه گنهكاران از انجام آنها بيمناكند مرا ايمن گردان زيرا كه عفو و بخشش تو فراوان است و هر گنهكارى به آمرزش تو اميدوار است زيرا توبه گذشت و بخشش معروفى ، خدايا من مطلوبى جز تو و براى گناهانم بخشنده‌اى غير از تو نمىشناسم و بر خود جز از عذاب تو بيمى ندارم چه آن كه تو اهل تقوا و بخششى ، پس بر محمد و آلش درود فرست و حاجتم را برآور و مرا در تقاضايى كه دارم موفق بدار و گناهم را ببخش و از بيم نفسم در امان بدار زيرا كه تو بر هر كارى توانايى و اين درخواستهاى من بر تو بسى آسان است ، دعاى مرا مستجاب كن اى پروردگار جهانيان . . . » ( 2 ) امام سجّاد عليه السلام در اين دعاى شريف باب گفتگوى با خدا را كه - به نظر من - راه تازه و بىسابقه و نشناخته‌اى بوده است به روى بندگان گشوده كه جز در سخنان امام امير المؤمنين عليه السلام در پاره‌اى از دعاهايش ، در زبان عربى نمونه ندارد . . . امام عليه السلام عواملى را كه باعث جلوگيرى از درخواست و مسألت اوست و همچنين راهى را كه راه مسألت را هموار مىكند به خدا عرضه مىكند و آن را به صورت مفصّل و مهيّج مطرح مىسازد ، در حالى كه از خداوند